Stefan Majewski urodził się 31 stycznia 1956 roku w Bydgoszczy i przez całe życie pozostał związany z piłką nożną — najpierw jako zawodnik, potem jako trener i działacz. Uczestnik dwóch Mistrzostw Świata, zdobywca brązowego medalu w Hiszpanii w 1982 roku, a do tego jeden z niewielu polskich piłkarzy tamtej epoki, który po zakończeniu kariery zawodniczej zdobył dyplom prestiżowej zachodnioniemieckiej uczelni sportowej. Człowiek, któremu bydgoskie boiska dały fundament, a wielka piłka — historyczne miejsce w annałach polskiego futbolu.
Bydgoszcz jako punkt startowy
Stefan Majewski urodził się w 1956 roku w Bydgoszczy, a swój sen o piłkarskiej karierze zaczął spełniać już w 1972 roku, kiedy przystąpił do drużyny Gwiazda Bydgoszcz. Od 1972 do końca 1976 roku występował w Chemiku Bydgoszcz. To właśnie w tym mieście stawiał pierwsze kroki na boisku i tam kształtował się jako zawodnik.
To również w Bydgoszczy poznał Zbigniewa Bońka, z którym przyjaźnił się również w dorosłym życiu. Ta znajomość, jak się później okazało, miała znaczenie nie tylko towarzyskie — odegrała też pewną rolę w jego karierze trenerskiej.
Wiosną 1977 roku reprezentował barwy wojskowego klubu Zawisza Bydgoszcz, z którym wywalczył awans do I ligi. To był pierwszy poważny sukces w jego karierze — i zarazem przepustka do kolejnego kroku.
Legia Warszawa — lata największej formy w kraju
W przerwie zimowej sezonu 1978/1979 Majewski został zawodnikiem Legii Warszawa. W debiucie w barwach Legii w meczu ze Śląskiem Wrocław 4 marca 1979 roku strzelił dwa gole. Trudno o lepsze pierwsze wrażenie.
Majewski w Legii spędził siedem sezonów, podczas których dwukrotnie wywalczył z kolegami Puchar Polski, a także zasmakował gry w europejskich pucharach — rozegrał 7 meczów w Pucharze Zdobywców Pucharów.
Tytułu mistrzowskiego zdobyć mu się nie udało — najbliżej triumfu w lidze piłkarze Legii byli w pożegnalnym dla niego sezonie 1984/1985, kiedy zajęli drugie miejsce, przegrywając tytuł z Górnikiem Zabrze o zaledwie jeden punkt. Jeden punkt — taka bywa piłka.
Niemcy, Cypr i koniec kariery zawodniczej
Przeprowadzka do Republiki Federalnej Niemiec była wówczas dla polskich piłkarzy sporym krokiem. Majewski poradził sobie znakomicie. 1 grudnia 1984 roku zadebiutował w zespole 1. FC Kaiserslautern w meczu z Bayernem Monachium, zmieniając po przerwie Andreasa Brehmego.
W Kaiserslautern był graczem podstawowej jedenastki. 3 maja 1985 roku w spotkaniu z Eintrachtem Brunszwik strzelił swojego jedynego gola w 1. Bundeslidze.
Majewski występował kolejno w barwach FC Kaiserslautern (1984–1987), Arminii Bielefeld (1987–1988) i Freiburger FC (1989–1993). Po roku gry w cypryjskim Apollonie Limassol wrócił do Niemiec — ostatnie lata kariery spędził we Freiburger FC.
Kluby w karierze zawodniczej: Gwiazda Bydgoszcz → Chemik Bydgoszcz → Zawisza Bydgoszcz → Legia Warszawa → 1. FC Kaiserslautern → Arminia Bielefeld → Apollon Limassol → Freiburger FC
Reprezentacja Polski — 40 meczów i brązowy medal
Debiut i pierwsze lata w kadrze
Jako zawodnik Zawiszy zadebiutował 30 sierpnia 1978 roku w reprezentacji Polski w wyjazdowym meczu towarzyskim z Finlandią. W spotkaniu zakończonym wynikiem 1:0 dla Polski strzelił zwycięskiego gola. Debiut z golem — takie rzeczy zapamiętuje się na całe życie.
W latach 1978–1983 regularnie występował w drużynie narodowej prowadzonej najpierw przez Ryszarda Kuleszę, a następnie przez Antoniego Piechniczka. Obaj selekcjonerzy darzyli go zaufaniem i regularnie powoływali do składu.
MŚ 1982 — historyczny turniej w Hiszpanii
Na Mistrzostwach Świata w Hiszpanii w 1982 roku wystąpił we wszystkich 7 meczach polskiej drużyny. To rzadkość — być obecnym od pierwszej do ostatniej minuty całego turnieju jako obrońca.
W meczu o 3. miejsce Polska zmierzyła się z Francją i wygrała 3:2. Majewski strzelił gola na 2:1 po stałym fragmencie gry. Polska wróciła z Hiszpanii z brązowym medalem. Gol obrońcy w meczu o medal mistrzostw świata — to jest właśnie ten rodzaj momentu, który definiuje całą karierę.
MŚ 1982, mecz o 3. miejsce: Polska 3:2 Francja — Majewski strzelił bramkę na 2:1 po stałym fragmencie gry. Polska wraca z Hiszpanii z brązowym medalem.
MŚ 1986 — pożegnanie z kadrą
Mistrzostwa Świata w 1986 roku były ostatnim rozdziałem „Doktora” w księdze zatytułowanej Reprezentacja Polski. Pożegnalnym występem było dla niego spotkanie z Brazylią (0:4) w 1/8 finału, rozegrane na Estadio Jalisco w Guadalajarze.
Łącznie w drużynie narodowej rozegrał 40 meczów i strzelił 4 bramki. Od 2014 roku jest członkiem Klubu Wybitnego Reprezentanta.
Bilans reprezentacyjny: 40 meczów, 4 gole, 2 Mistrzostwa Świata (1982 i 1986), brązowy medal MŚ 1982.
Przydomek „Doktor” — skąd się wziął?
Będąc trenerem, Majewski chętnie wprowadzał w życie nowinki techniczne i taktyczne, poznane podczas studiów w Wyższej Szkole Sportowej w Kolonii i pracy z juniorami w Niemczech. W Polsce dorobił się przez to przydomku „Doktor”.
Majewski jest absolwentem Deutsche Sporthochschule Köln — Wyższej Szkoły Sportowej w Kolonii. To jedna z najbardziej prestiżowych uczelni sportowych w Europie. Inwestycja w edukację, która wyraźnie odróżniała go od większości polskich trenerów tamtej epoki.
Kariera trenerska — od Polonii do PZPN
We Freiburgu zaczął się kolejny rozdział jego życia w piłce — już po drugiej stronie linii bocznej. Jeszcze jako zawodnik SC Freiburg pracował z juniorami tego klubu. Wiosną 1994 roku i ponownie od kwietnia 1995 roku pracował w Polonii Warszawa, z którą w sezonie 1995/1996 awansował do I ligi.
W 1999 roku Stefan Majewski wrócił do Polski, aby objąć stanowisko głównego szkoleniowca Amiki Wronki. Z Amiką Wronki zdobył jako trener Puchar Polski (1999, 2000) oraz Superpuchar Polski (1999). To były lata, w których Amiką Wronki była jedną z najciekawszych drużyn w kraju.
Majewski prowadził następnie Widzew Łódź (2004–2006), a między 2 października 2006 a 27 października 2008 roku był trenerem Cracovii.
Tymczasowy selekcjoner reprezentacji Polski
W 2009 roku był przez dwa spotkania eliminacji MŚ w RPA tymczasowym selekcjonerem pierwszej reprezentacji (po zwolnieniu Leo Beenhakkera). Oba mecze jednak przegrał — z Czechami 0:2 i Słowacją 0:1.
W 2002 roku pełnił funkcję asystenta podczas krótkiej kadencji Zbigniewa Bońka. Samodzielnie prowadził drużyny do lat 21 (2010–2012) i do lat 23 (2009–2010).
Działalność w PZPN i powrót do Cracovii
Od 2012 do 2021 roku pracował w PZPN w roli dyrektora sportowego. Pełnił również funkcję dyrektora Szkoły Trenerów. To prawie dekada kształtowania polskiego szkolenia piłkarskiego od środka.
Gdy jego przygoda z piłkarską federacją dobiegła końca, przeniósł się do Krakowa. Od października 2021 do lutego 2024 roku był wiceprezesem oraz dyrektorem sportowym Cracovii.
Najważniejsze trofea i wyróżnienia
- Brązowy medal Mistrzostw Świata 1982 (Hiszpania) — jako zawodnik Legii Warszawa
- Puchar Polski 1980 i 1981 — z Legią Warszawa
- Puchar Polski 1999 i 2000 — jako trener Amiki Wronki
- Superpuchar Polski 1999 — jako trener Amiki Wronki
- Klub Wybitnego Reprezentanta — członek od 2014 roku
- 40 meczów i 4 gole w reprezentacji Polski
Życie poza boiskiem
Stefan Majewski zawsze strzegł swojego życia prywatnego. Ożenił się i doczekał dzieci oraz wnuków. Szczegółów na temat rodziny konsekwentnie nie ujawniał publicznie, co przez lata szanowali zarówno dziennikarze, jak i środowisko piłkarskie.
Bliscy współpracownicy byłego piłkarza i trenera cenili sobie jego wiedzę, umiejętności i możliwość zamiany kilku zdań nie tylko na tematy ściśle piłkarskie. Człowiek, który myślał o piłce szerzej niż tylko przez pryzmat wyników — i to właśnie ta cecha sprawiła, że jego dorobek trenerski i organizacyjny jest tak rozległy.
Stefan Majewski to jeden z tych ludzi polskiego futbolu, których historia zaczęła się na bydgoskich boiskach, a skończyła — jak dotąd — przy stole zarządu Cracovii. Brązowy medal z 1982 roku pozostaje symbolem całego pokolenia, ale jego praca po zakończeniu kariery zawodniczej mówi równie wiele o tym, kim naprawdę jest.